ผีตัวจริง

[smooth]

   “  ผีตัวจริง ”

ไปเที่ยวเพชรบุรีกับแม่
   ข้าพเจ้าอายุประมาณ 5 ขวบ แม่พาไปเที่ยวบ้านน้าเกี่ยว ที่ จ.เพชรบุรี อยู่แถว ๆ วัดเกาะ เขาเรียกกันว่าหัวถนน  บ้านน้าเกี่ยวกว้างขวางใหญ่โตมาก มีโรงสีอยู่ด้านหลัง เป็นบ้านชั้นเดียวมีประตูเรียกว่าหน้าถัง ในบ้านมีชั้นยกระดับขึ้นบันใดไปเรียกว่า“เหลาเต๊ง” แม่ของข้าพเจ้าพาขึ้นไปนอนบนเตียงกว้างบนเหลาเต๊ง แสงไฟฟ้าจากชั้นล่างส่องถึงมองเห็นสบาย  นาน ๆ แม่ได้ไปพบน้าเกี่ยว จึงคุยกันจนมืดค่ำไม่ยอมมานอนกับข้าพเจ้าเสียที
ยายแก่ตวาดไล่
   ข้าพเจ้านอนคอยแม่อยู่นานเพราะแปลกที่จึงยังหลับตาไม่ลง  นอนรอ อยู่ประมาณ 2 – 3 ทุ่ม แม่ก็ยังไม่ขึ้นมา ชะเง้อมองก็เห็นนั่งคุยกันอยู่ข้างล่างนั่นเอง  มองไปทางปลายเตียงที่มีทางเดินไปลงอีกทางหนึ่ง ทันใดนั้นก็เห็นผู้หญิงแก่คนหนึ่งผมเป็นกระเซิง นุ่งผ้าถุงใส่เสื้อลาย เดินเข้ามายังไม่ทันถึงเตียงนอน แก่ก็ส่งเสียงตวาดดังลั่น “ ไป๊   เด็กอะไรมานอนบนเตียงกู ” ข้าพเจ้าตกใจมากร้องไห้จ้า  นึกโมโหแม่ที่ไม่ยอมขึ้นมานอนกับลูกสักทีปล่อยให้ยายแก่นี่มาวางอำนาจขับไล่เราได้  เพราะข้าพเจ้าเชื่อมั่นว่าแม่เราไม่เคยกลัวใคร ถ้าแม่อยู่ยายแก่คนนี้จะไม่กล้ามากำแหง
เด็กไม่เคยเห็นผี
   พอแม่ได้ยินเสียงข้าพเจ้าร้องจ้า  ก็ตะโกนถามว่าเป็นอะไร ข้าพเจ้าจึงตะโกนตอบว่า “ เขาไล่ไม่ให้นอนบนเตียง ” แม่ถามว่า ใครไล่ ข้าพเจ้าตอบว่า ยายแก่คนนั้นเขามาไล่  เสียงน้าเกี่ยวบอกกับแม่ว่า น่ากลัวจะเป็นแม่ของเขาเองที่ตายไปแล้ว ลืมบอกไป เอาธูปมาจุดก่อนเร็วเข้า  สองคนพี่น้องคือแม่กับน้าเกี่ยวช่วยกันจุดธูปควันโขมงบอกกล่าวขออนุญาตแม่ของน้าเกี่ยวที่เป็นเจ้าของเตียง อย่ามารบกวนลูกหลาน  หลังจากนั้นข้าพเจ้ากับแม่ก็นอนสบายจนสว่าง ไม่มีอะไรรบกวนอีกเลย
ก็ยังไม่รู้ว่านั่นคือผี
   เหตุการณ์นี้ผ่านไป 60 กว่าปีแล้ว ข้าพเจ้าเพิ่งจะนึกออกว่านั่นคือ ผี  ถ้ารู้ตัวตั้งแต่ตอนเกิดเหตุข้าพเจ้าคงชักตาตั้งแน่ ๆ อาจจับไข้หัวโกร๋นไปแล้วก็เป็นได้ 
   นี้เป็นประสบการณ์และสิ่งยืนยันให้ตนเองรู้ว่า “ ผีมีจริง ”แต่สำหรับคนอื่นจะเชื่อหรือไม่เชื่อ เคยเห็นหรือไม่เคยเห็น หรือบางคนสร้างเรื่องขึ้นมาก็เป็นเรื่องของแต่ละบุคคล  ปัจจุบันผีกับข้าพเจ้าเป็นเพื่อนกัน เวลาทำสมาธิเสร็จก็แผ่เมตตาให้ทุกวัน ๆ เลยรู้จักกันดีแล้ว